Barwy codzienności...

Nigdy nie mialam stycznosci z leczeniem alkoholizmu, natomiast juz z alkoholikami tak, pelno ich wsrod znajomych, a wiem bo ostatnio gaworzylam sobie na fb z kolega z osiedla, ja zawsze wypytuje o wspolnych znajomych i stad wiem, ze niektorzy trzesa miasteczkiem, stoczyli sie, kiedys naprawde fajni chlopcy, no i co z tego, jesli nie udalo im sie zlapac zakretu, niektorych juz w ogole nie ma, zapili sie, tak jak syn od sasiadow, czy dziewczyna, ktorej chcialam poslac jakies ciuchy, bo bida az piszczalo, a z rozmowy okazalo sie, ze juz jej wsrod zywych nie ma. I tak niestety konczy sie wiekszosc przygod z butelka! Zeby nie bylo, ze tak musi byc, nie, nie musi.. bywaja rowniez chlubne wyjatki, ale, ja osobiscie znam taki jeden, o przepraszam, dwa !!
Czasami trzeba spasc na samo dno, zeby miec sie od czego odbic.. przezyc szok, zeby wiedziec do czego nie chce sie wracac, bo jak wszyscy beda chcieli pomagac, a sam zainteresowany bedzie mial to w nosie, to po ptokach!! Sama sytuacja rodzinna tam nie wrozy niczego dobrego, wg mnie dobra klinika moglaby jeszcze cos wskorac.. daj, Boze!
No i jeszcze takie male retoryczne pytanie, jakie sa poczatki (nieszczescia) a, jaki koniec ?.. 
zaczyna sie od zwyklego popijania, oczywiscie, pod pelna kontrola.. 
________________
Ja się chce i może to się pomoże.../ Oby tak sie stalo!!