Mity dawnych lat.

(09-01-2018, 12:44)Unka napisał(a): "Bylas i jestes moja najlepsza przyjaciolka"
Komplement i krytyka w jednym , ktore uslyszalam od syna .
Co zawalilam w wychowaniu przez bycie przyjaciolka , jest mi zupelnie obojetne .
Dla mnie najwazniejsze bylo to , by moje dziecko mialo do mnie zaufanie , swiadomosc tego , ze cokolwiek by nie zrobil , czy zrobil jest kochany , szanowany i , ze jestem dla niego , tak jak przyjaciel .
Nie bylo bicia , bezsensownych kar , wykorzystywania hierarchii rodzica , bo to wszystko wydawalo mi sie ponizajace .
Byly rozmowy , bliskosc , zainteresowanie przyczynami i pozwalanie na odczuwanie konsekwencji .

Mam wspanialego syna . Jest madrym i dobrym czlowiekiem .
Czego chciec wiecej ?

i mądrze, bo tak naprawdę nie chodzi o to, jak my to widzimy, jako rodzice, tylko jak to będzie wyglądać z perspektywy dorosłego dziecka.

też staram się być przyjaciółką. Ta przyjaźń jednak nie polega na pobłażaniu wszystkich grzeszków, ale właśnie na tłumaczeniu i rozmawianiu. Dzieci wychowane w strachu i dyscyplinie, rozumieją, że czegoś im nie wolno, ale na pytanie dlaczego im tego nie wolno, rzadko znajdują odpowiedź. 

nie trzeba niczego chcieć więcej. Mam nadzieję Unka, że kiedyś usłyszę to samo od swoich dzieci. Życzyłabym sobie tego

---

(09-01-2018, 14:52)Majami napisał(a): I tym sposobem obalmy kolejny durny mit o tym ....że synowa musi uwielbiac swoja tesciową.
Nie musi bo ?...nie tesciową obejmuje jej relacja z synem .
Madra tesciowa po prostu nie bedzie się wtracała i wycofa się.
Po " wykonaniu " roli matki przychodzi czas by sobie znalezc inne zajecia.

O roli ojca sie nie wypowiadam bo to nie moje poletko.
Sa tu tatusiowie którzy doskonale sobie poradzą.

bez sensu jest już od początku zakładać, że się wtrącamy czy nie. Jasne, że matka nie zawsze wie najlepiej, ale pewnie nigdy by sobie nie wybaczyła, gdyby w porę nie zareagowała na krzywdę syna. 

moim zdaniem między  byciem matką i wykonywaniem innych zajęć można spokojnie postawić znak równości. 

trochę to śmiesznie brzmi, po wykonaniu roli matki. spoko, jeśli ktoś chce "wyrzucać" z gniazda dorosłe pisklęta, to niech wyrzuca. Dla mnie dzieci dziećmi pozostaną do końca mojego życia. to mi nie przeszkadza uczyć ich samodzielności i pozwalać decydować o sobie. 
i cieszę się z tego, bo czasem my dorośli tak dużą wagę przykładamy do tego, co jest dla nas ważne, tak bardzo, że czasem nie dostrzegamy cichej prośby, niemego spojrzenia i zwyczajnie potrzeby ludzkiej bliskości...

---

(09-01-2018, 14:58)Dąbrowski napisał(a):

(09-01-2018, 12:08)phoenix napisał(a): Mnie zawsze troche dziwi i wywoluje lekkie niedowierzanie jak ktos mowi, ze ma olbrzymie grono przyjaciol.
Mozna miec olbrzynie grono kolegow/kolezanek, znajomych.
Jesli ktos ma przyjaciol na peczki, to tak naprawde nie ma zadnego.

Ja mam kilku przyjaciol, a 2 najwazniejsze z nich osoby to moja Mama i moja Corka

Zachoruj ,albo niech ci sie noga powinie w pracy i zostaniesz bez grosza to przy wielkim szczęciu może jeden znajomy ,kolega  czy przyjaciel zostanie w niedoli z tego "pęczka" ,mama pozostanie wierną matką nawet kryminalisty ,a jesli chodzi o córki to juz też zawieść sie można ......dzieci są okrutne widzę i obserwuję z racji swego zawodu

dam se dwie łapy uciąc, że Unki syn nie byłby okrutny... może właśnie sprzedała Wam całkiem darmo dobrą receptę, na dobre relacje z dziecmi... 

i z tą matką to bym też nie przesadzała, różnie to bywa... nie każda matka rwie się do pomocy własnym dzieciom... takie stereotypy, które właściwie coraz bardziej bajkami się stają